Osoby z tatuażem na rynku pracy – cz. I

Często dostaje od Was pytania dotyczące mojej pracy licencjackiej. Postanowiłam się nią z Wami podzielić. Będę ją wstawiać partiami – tak, by każdy mógł swobodnie poświęcić na każdy rozdział chwilkę, do kawy :). Zaczynamy!

Kiedy tatuaż staje się piętnem? Osoby młode na rynku pracy.
Karolina Nitka

Praca licencjacka wykonana pod kierunkiem dr Barbary Jabłońskiej oraz dr Pauliny Sekuły
w Instytucie Socjologii UJ

Wybrałam ten temat kierując się głównie pobudkami osobistymi. Jako osoba posiadająca tatuaże, nie spotkałam się z dyskryminacją jeśli chodzi o znalezienie pracy, a opinie, z jakimi się zetknęłam, były tylko pozytywne. Uważam jednak, że tematyka ta nie jest wystarczająco zbadana, odnalazłam kilka publikacji poruszających tematykę tatuażu, lecz nie natrafiłam na badania, które odnosiłyby się do sytuacji osób posiadających tatuaże na rynku pracy. Jako mój główny problem badawczy wybrałam: Wpływ posiadanych tatuaży na zachowanie potencjalnego pracodawcy, jednak w moich badaniach chciałam także sprawdzić, czy ludzie z tatuażami wykonują pracę adekwatną do swoich umiejętności, interesowały mnie motywacje młodych ludzi do zrobienia tatuażu, czy tatuaż może być także uzależnieniem, z jakimi sytuacjami dyskryminacji spotykają się respondenci (jeśli w ogóle), ich pozytywne oraz negatywne doświadczenia związane z tatuażami oraz związane z poszukiwaniem pracy bądź podczas pracy, czy ze względu na pożądaną pracę osoby badane zgodziłyby się na usunięcie tatuażu (korekta piętna).

Cel badania

Chciałabym także dowiedzieć się, czy zdaniem respondentów, obserwujemy zmianę w postawach pracodawców („normalsów”) przy zatrudnianiu osoby z „ozdobionym” ciałem, czy zmiana jest pozytywna lub negatywna oraz co wpływa na tę zmianę. Ciekawą, według mnie, kwestią jest także to, czy, zdaniem respondentów, rodzaj tatuażu oraz miejsca na ciele, na których się znajdują, mają znaczenie dla odbioru ich przez potencjalnych pracodawców. Według mnie, w tymże zakresie można zaobserwować sporą zmianę, jeśli chodzi o postawy ludzi, ich zachowanie, gdy widzą osobę wytatuowaną, a pracodawcy, głównie w korporacjach, coraz częściej zatrudniają osoby z „ozdobionym” ciałem. Chciałabym potwierdzić bądź obalić tę hipotezę oraz zbadać, czy obywatele naszego kraju doświadczają różnych form dyskryminacji, czy decyzja o zrobieniu tatuażu, którą podjęli w młodym wieku spowodowała, że borykają się teraz z problemami dotyczącymi znalezienia pracy, a przede wszystkim, czy mają oni szanse uzyskać pożądane stanowisko, adekwatne do ich kompetencji. Na podstawie wypowiedzi respondentów chcę poznać obraz pracodawców, czym, zdaniem respondentów, kierują się przy zatrudnianiu osób oraz to, czy tatuaż jest dla nich przeszkodą do znalezienia pracy.

Stereotypy

Ważną kwestią jest dla mnie także to, czy w społeczeństwie nadal dalej podzielana jest opinia: osoba z tatuażem – więzień oraz jak zmieniają się stereotypy na temat tatuażu. Myślę, że jest to temat istotny socjologicznie, ponieważ tatuaż to już nie tylko ozdoba, a coraz częściej narzędzie do budowania własnej tożsamości, powstaje z potrzeby indywidualizacji, zmienia nie tylko ciało, ale i sposób myślenia. Człowiek uczy się własnego ciała jako dziecko i staje się ono sposobem radzenia sobie ze światem zewnętrznym (Giddens A., Nowoczesność i tożsamość, Wydawnictwo Naukowe PWN SA, Warszawa, 2001). Chcę pokazać jak tatuaż pomaga, bądź też nie, na rynku pracy, wpływa na sposób bycia. Poprzez badania, rozmowy z respondentami, chcę ukazać jak tatuaż wpływa na ich poczucie bezpieczeństwa w relacji z innymi ludźmi i wpływa na interakcje, czy zakłóca rytuał interakcyjny podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Chcę uchwycić ich „jaźń”, indywidualizację poprzez ciało i jak na to wpływają sytuacje związane z rynkiem pracy. Jako przedmiot badań wybrałam osoby młode (będące w przedziale wiekowym od osiemnastego do trzydziestego piątego roku życia) posiadające co najmniej jeden widoczny tatuaż – czyli tatuaż, który jest zauważalny, gdy osoba ma założoną koszulkę z krótkim rękawem – będące stale lub czasowo zatrudnione bądź poszukujące pracy. Próbę dobrałam celowo.

Czym jest piętno?

Piętnem nazwałam atrybut dotkliwie dyskredytujący (piętnowanie to klasyfikowanie osoby posiadającej tatuaż do danej (niekoniecznie słusznej) grupy ze względu na posiadany przez nią niezmazywalny znak rozpoznawczy – tatuaż bądź tatuaże) [Goffman E., Piętno. Rozważania o zranionej tożsamości, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2005], natomiast jako stereotyp przyjęłam “obraz w głowie ludzkiej” odnoszący się do jakiegoś zjawiska społecznego, obraz jednostronny, cząstkowy, schematyczny (Lippmann W., Public Opinion, New York, 1922). Dyskryminacja w mojej pracy to przeciwieństwo równouprawnienia. Co istotne, podstawą owego nierównego, a zarazem nieuzasadnionego i niesprawiedliwego traktowania nie są indywidualne cechy osobowe bądź zachowanie jednostek, ale ich przynależność do określonych kategorii lub grup społecznych” (Klaus W., Winiarska A., Dyskryminacja i nierówne traktowanie jako zjawisko społeczno-kulturowe w: Studia BAS, nr 2(26), Warszawa, 2011) ; nieprzyjęcie do pracy bądź zwolnienie osoby tylko ze względu na posiadany/posiadane przez nią widoczny/widoczne tatuaż/tatuaże.

Leave A Reply

Navigate